Cüceler, Doğu Beleriand’ı aşarken Nan Elmoth yakınlarındaki bir yerden geçerlerdi. Eöl onlarla orada buluşur ve sohbet ederdi. Bu sayede cücelerin dostu oldu ve birkaç kez Nogrod ve Belegost’un konaklarında misafir olarak kaldı. Buralarda cücelerden madenciliği öğrendi. Sonrada galvorn adını verdiği siyah ve en az cücelerin ki kadar sert bir çelik tasarladı. Galvorn, ince ve esnek bir yapıya gelene kadar dövüldüğü halde, ona zarar verebilecek kılıç çok azdı ve hiçbir ok ona etki etmezdi. Madencilik yaptığı için diğer elfler onu aşağılarlardı. Madencilikte yaptığı en büyük işi ise, Beleg’i katleden ve daha sonra Gurthang adını alan Anglachel adlı kılıçtı. Söylendiğine göre, gökyüzünden ışık saçarak düşen bir demirden yapılmıştı. Bütün kılıçlardan daha keskindi ve bir demiri parçalara ayırabilirdi. Orta-Dünya üzerinde yalnızca bir eşi vardı ve onu da Eöl yapmıştı. Diğer kılıcın adı Anguirel’di ve aynı cevherden dövülmüştü. Anglachel’i, Thingol’e Nan Elmoth tımarı olarak verirken, Anguirel’i kendine saklamıştı ve bu kılıcı daha sonra oğlu Maeglin ondan çaldı.

Eöl, Nan Elmoth ormanında yaşarken Gondolin Kralı Turgon’un kızkardeşi Ar-Feiniel Aredhel hanımı yolunu kaybetmiş bir şekilde ormanda yalnız dolaşırken gördü. Aredhel’e o zaman aşık oldu ve onu arzuladı. Ormana çeşit çeşit büyüler yaparak onun evine gelmesini istedi. Aredhel ormanda saatlerce bir çıkış yolu bulmak için çabaladıktan sonra bitkin bir şekilde Eöl’ün evine geldi ve orada kaldı. Eöl onunla evlendi. Söylendiğine göre Aredhel bu evlilik için tamamen gönülsüz değildi. Gün ışığına çıkması yasaktı ancak ay ışığı altında Eöl ile uzun uzun ormanda dolaşırdı. Hatta Feanor’un oğullarını aramaması şartında ormanda istediği gibi dolaşırdı

Aredhel ona bir oğul verdi ve içinden oğluna “Alacakaranlığın Çocuğu” anlamına gelen Lomion dedi. Eöl ise oğluna 12 yaşına gelene kadar bir isim vermedi. Çocuk 12 yaşındayken Eöl ona Maeglin dedi. “Keskin Bakış” anlamına geliyordu bu isim. Çünkü oğlunun kendi gözlerinden daha keskin baktığını düşünüyordu.

Maeglin ergenlik çağına erişti ve duruşu Noldor soyundan elflere, zekâsı ve ruhu ise Eöl’e çekmişti. Pek konuşmazdı ancak konuştuğu zaman karşıda ki kişiyi etkilerdi. Babasından madenciliğe dair birçok şey öğrendi ve babası ile cüce şehirlerine gitti.Ancak Maeglin annesini daha çok seviyordu ve annesi Noldor’a dair birçok şey anlatırdı onun için. Bir gün cücelerin adeti olan yazortası şenliklerine davet edilmiş olan Eöl atına bindi ve hemen harekete geçti. Maeglin ile Aredhel ise ormanda gezintiye çıktılar ve birden Maeglin annesine şunları söyledi:

“Hanımım, hâlâ vaktimiz varken, kalkın gidelim buradan! Bu ormanda sizi ve ben tutan hangi umuttur? Burada tutsağız biz ve benim burada elde edeceğim hiçbir şey kalmadı artık,çünkü babamın öğretebileceği ya da Naugrim’in bana gösterebileceği her şeyi öğrendim.Gondolin’i arayalım mı? Sen benim rehberim olursun bende senin koruyucun! “

Aredhel bu sözlere çok sevindi ve hemen harekete geçtiler.Ama Eöl eve erken döndü ve karısı ile oğlunun iki gün önce gittiklerini öğrendi. Gün ışığı altında peşlerine düştü. Ancak Himlad’da iken Curufin’in süvarileri tarafından yolu kesildi ve Curufin’in önüne çıkarıldı.

Eöl orada Aredhel ile Maeglin’in iki gün önce Arossiach’ı aşıp batıya gittiklerini öğrendi. Curufin gitmesine izin verdi ve Eöl hemen harekete geçti. Maeglin ile Aredhel’in Gondolin’e gittiğini anladı. Brithiach’a vardıklarında Aredhel ile Maeglin’in atları yüksek sesle kişnedikleri için Eöl’ün atı onları duydu ve o tarafa koştu. Eöl uzaktan Aredhel’in beyaz elbisesini gördü ve Gondolin’in gizli yolunu keşfetti. Aredhel ile Maeglin kralın huzuruna çıktılar ve Turgon onları gördüğüne çok sevindi. Çünkü Aredhel’in öldüğünü düşünüyordu ve Maeglin’in de çok büyük bir zanaatkar olduğunu anlamıştı. Maeglin orada kralın emrine girdi ve o zamandan sonra Gondolin’de sayılan biri oldu.

Eöl ise Gondolin’e girmeye çalışırken yakalandı ve kralın huzuruna getirildi. Kral ona iki seçenek sundu ya Gondolin’de rahat bir hayat sürecekti ya da ölecekti. Eöl “Kendim için de oğlum için de ikincisini seçiyorum! Benim olanı alamayacaksın” diyerek arkasında sakladığı bir kargıyı Maeglin’e fırlattı ancak Aredhel kargının önüne geçti ve kargı omzuna saplandı. Yarası onu öldürmezdi ancak o öldü. Çünkü kargının ucu zehirliydi ve bunu önceden kimse farketmedi. Eöl ise Gondolin’in kuzey tarafındaki Caragdur adlı uçurumdan aşağı atıldı ve bedeni parçalara bölündü. Böylece Karanlık Elf Eöl’ün hayatı son buldu.

Airelhach

Büyük Orta Dünya projesi içinde tekrar okumaya başladığım (oğul Tolkien’in yazdığı 12 bölümlük History of Middle Earth dışında) Tolkien külliyatına, elbette onun en naif, en saf ve en masalsı romanı Hobbit ile başladım; 13 cüce ve Hobbit Bilbo Baggins’in, Yalnız Dağ’ın hükümdarı Ejderha Altın Smaug’u devirmek üzere Gandalf tarafından tertiplenen unutulmaz macerasıyla.

Bilbo Baggins, yer altındaki kovuğunda kendi halinde yaşayan basit bir hobbittir. Bu cümleden de anlaşıldığı gibi hobbitler kovuklarda yaşarlar ama onları bir kemirgenle veya toprak altında yaşayan pis orklarla karıştırmamak gerekir. Bir hobbit kovuğu yerin altındadır bu doğru ama hiç de pis değildir. Tam tersine geniş, ferah, temiz ve her zaman yeni pişmiş kek kokusunun karıştığı taze bir havaya sahiptir. Bilbo Baggins, işte böylesine konforlu kovuğunun bahçesinde neşe ile piposunu tüttürür ve guruldayan karnını -ki bir hobbitin karnı hep guruldar!- ne ile doyuracağını düşünürken Büyücü Gandalf çıkagelir!

“İyi günler” der Bilbo ona, büyücü ise karşılık verir: “Ne demek istiyorsun, iyi bir gün geçirmemi mi diliyorsun yoksa günün iyi bir gün olduğunu mu söylüyorsun?”. Anlarsınız ya büyücüler her zaman biraz gariptir ve Gri Hacı veya Gri Gezgin adlarıyla da bilinen Gandalf da bir istisna değildir. Bilbo kibarlığın bozmaz ve her ikisini de dilediğini söyler. Fakat Gandalf’ın dikkatini çekmiştir bir kere. Bir süre sonra konuşma Bilbo’nun ve daha doğru hiçbir hobbitin sevmediği bir konuya gelir: Macera! Bilbo huysuzlanır ve Gandalf’ı başından kovmak için şunu der:

“Evet doğru iyi günler!”. Gandalf cevap verir: “İyi günleri ne kadar çok anlamda kullanıyorsun öyle. Şimdi de beni başından atmak için kullandın”. Gerçekten de büyücüyü başından atmak isteyen (ve biraz da macera kelimesinden korkan) Bilbo, Gandalf’ı ertesi gün çaya davet ederek kapıyı büyücünün suratına kapatır.

Bu sevimsiz konuşmayı ve maceraları unutmak isteyen Bilbo çok gariptir ki gerçekten unutur. Ta ki ertesi gün kapısı büyük bir gürültü ile çalınana kadar. Aklına bir gün önce büyücüyü çaya davet ettiği gelir ve bir yandan -bir büyücüyü kapıda bekletmenin tehlikelerini bildiğinden- kapıya koşarken bir yandan da onu çaya davet ettiği için homurdanmaktadır. Kapıyı açar, fakat karşısında bir cüce bulur. Çok geçmeden cüceler 13 tane olur: Fili, Kili, Oin, Gloin, Dwalin, Balin, Bifur, Bofur, Bombur, Dori, Nori, Ori ve Thorin Meşekalkan.

Thorin Meşekalkan, Dağın Altındaki Krallık’ın son kralı Thrór’un torunu ve Thráin’in oğludur (Thráin aynı zamanda âli yüzüklerden birinin da sahibiydi. Ölümü korkunç olmuştur. İsmi Ölüm Büyücüsü olarak da bilinen Sauron’un elinde Dol-Guldur’un zindanlarında can vermiştir. Gandalf kuzeyde büyüyen bu gölgenin Sauron olduğundan kuşkulanmış ve tek başına Dol-Guldur’a girmiş ve Thráin’i ölmek üzere iken bulmuştu. Fakat bu olay başka başka bir hikayenin konusu). Dağın Altındaki Krallık, Güneşin Üçüncü Çağı’nda Orta Dünya’nın o bölgesinin en varlıklı ülkesiydi. Cüceler ve elfler ve insanlar birbirlerinde çok hazzetmeseler de aralarında ticarete dayanan bir ortaklık vardı ve bu ortaklık hepsinin oldukça varlıklı olmasına neden olmuştu. Ama zenginlik çok dikkat çeker ve herkesin niyeti de iyi değildir. Dikkati çekilenlerden biri de ejderha Smaug’du. Pek çoğunuzun bildiği gibi ejderhalar açgözlüdür. Hiç kullanmasalar ve hiç yapamasalar da cücelerin ve elflerin ve insanların yaptığı kıymetli şeyleri çok severler. İşte dünyanın başka bir çağından kalma bu dehşetli yaratık; Altın Smaug birdenbire ortaya çıkmış ve cüceleri dağdan sürmüştür.

Thorin Meşekalkan ve 13 cücenin, hazinelerini geri almak için bir hırsıza ihtiyacı vardır ve Gandalf onlara hiç bir şeyden haberi olmayan bizim sessiz, küçük hobbitimiz Bilbo’yu önerir.

Şimdi Bilbo’nun düştüğü durumu daha iyi görüyorsunuz sanırım. Maceranın isminden bile korkan Bilbo’nun, içinde ejderhalar ve ölüm olan bu hikayeden ne kadar korkmuş olduğunu tahmin edebilirsiniz herhalde. Fakat onun içinde Took kanı vardı (Took’lar maceraya olan düşkünlükleri nedeniyle diğer hobbitler tarafından biraz garip bulunurlardı) ve biraz bu kan biraz da Gandalf’ın dürtüklemesi ile cücelere yardım etmeye karar verir.

Gandalf bu hafif kilolu ve besbelli hırsızlıktan ve maceradan pek de bir şey anlamayan hobbit konusunda emin olup olmadığını soran Thorin’e; “Onda göründüğünden çok daha fazlası var” diyerek cevap verir ve Bilbo’da maceraları sırasında bunun gerçek olduğunu pek çok kez ispat eder.

1937 yılında ilk kez İngiltere’de yayımlanan ve sonra sayısız dile çevirisi yapılan Hobbit’in diğer Tolkien yapıtlarına göre çok eşsiz bir yanı vardır. O, yazarın Orta Dünya’sının şekillenmeye başladığı günler hakkında bize ipuçları verdiği gibi aslında tamı tamına bir masaldır da. Daha sonraki hikayelerde bahis konusu olan her karakter, her ırk Hobbit’te daha masalsı ve deyim yerindeyse daha yumuşaktır.

Orkları ele alalım mesela. Her ne kadar kitapta onlardan goblinler olarak bahsedilse de onlar orktur. Orklar kötüdür, pis ve iğrençtirler. Ayrıca acımasızlardır. Tutsaklarına işkence etmekten hoşlanırlar ve iyi olan herşeyin mutlak düşmanıdırlar. Oysa Hobbit’te Bilbo ve cücelerin karşısına çıkan orklar her ne kadar yolcuları görmüş olmaktan bir mutluluk duymasalar da, onları serbest bırakmayı bile düşünmüşlerdir ki orklar ve cüceler birbirlerinin can düşmanlarıdır. Bir ork ve cücenin karşılamasından en az bir ölü çıkması kesindir.

Sadece orklar değil, bu saflıktan elfler ve hatta Gandalf bile nasibini almış. Elfler ormanlarda yaşayıp devamlı şarkı söyleyen gizemli bir halk olarak gösterilmiş ki sonradan yazılan Yüzüklerin Efendisi ve özellikle Silmarillion ile hiç bağdaşmayan bir durum bu. Elbette elfler şarkılara ve şarkı söylemeye düşkünlerdir ama aslında onlar Hobbit’te resmedilenlerden çok daha ciddi bir halktır. Keza Gandalf da, muzip, yarı deli bir büyücü gibi giriyor olaya. Hobbit’in söylediklerine hep komik cevaplar veriyor, masallarda karşımıza çıkan büyücü tiplemesine uygun olarak. Oysa Gandalf ketumdur doğru, planlarının çok azını yoldaşlarına açıklar ama aklı gayet başındadır. Fakat ilginç olan bir şey var ki büyücü Gandalf’ı, Hobbit’te, Yüzüklerin Efendisi’nde yaptığından çok daha fazla büyü yaparken görüyoruz.

Tolkien’in Hobbit’i yazdığı dönemlerde görkemli Orta Dünya hakkında bazı şeyleri yaratmış olduğunu söylemek mümkün. Örneğin, Valar’ın (Orta Dünya panteonunda Arda’ya yani dünyaya inen baş tanrılar. Bir de inmeyenler vardır ama Eru dışında hiçbirinin ismi öykülerde geçmez) yaşadığı Ölümsüz Toprak’lar ve Orta Dünya’da uyanan elflerin bu topraklara yaptığı yolculuğun ipuçlarını romanda görebiliyoruz. Fakat Silmaril’lerden hiç bir iz yok. Diğer yandan Tolkien’in Yüzüklerin Efendisi’nin ana olayını oluşturan öğelerden biri olan Sauron’u yaratmaya başladığı da anlaşılıyor. Fakat onun da henüz Tek Yüzük ile bir ilişkisi yok.

Hobbit’in değişmeden Yüzüklerin Efendisi’ne taşınan tek karakteri ise Gollum. Yüzük’e aşık, hesapçı, kalleş ve acımasız (fakat yine de “cebimde ne var” sorusunu bir bilmece olarak kabul edip cevabını bulmaya çalışacak kadar saf) Gollum bizim bildiğimiz Gollum.

Zaman zaman bana Tolkien’i hangi kitabından başlayarak okumak gerektiğini soranlar çıkar. Verdiğim cevap hiç değişmez: Hobbit. Çünkü söylediğim gibi Hobbit, diğer Tolkien yapıtları (zaten topu topu iki tane daha var) ve oğul Christopher’ın derledikleri hikayeler arasında en değişik ve anlatım olarak en eşsiz olanıdır.

Bu nedenle Hobbit, Tolkien okumaya başlamak için en güzel kitap.

Bir halk hikayesine göre; Cirdan, Kral Elwe’nin kardeşi Olwe’nin peşinden Valinor’a gitmek istemiş ama Valar onunla konuşarak bunu engellemiştir.

Ve ses onu bu tehlikeye karşı koymaya teşebbüs etmemesi için uyardı; çünkü onun gücü ve becerisi Büyük Deniz’in dalga ve rüzgârlarına karşı koymayı başaracak bir gemi yapmaya uzun yıllar boyunca yetmeyecekti. ”O zamana kadar sabret; çünkü o zaman geldiğinde senin işlerin en değerli şey olacak ve bu çağlar sonra şarkılarda hatırlanacak.” “İtaat edeceğim.” dedi Cirdan ve sonra ona (bir rüyada belki) beyaz bir gemi şeklinde bir şey onun üzerinde parlıyormuş gibi geldi. Batıya doğru havada süzülüyordu ve gittikçe küçülürken Cirdan’ın durduğu yerde gölgesini yaratacak kadar parlak bir yıldıza dönüştü.

Cirdan hayatı boyunca deniz kıyılarında yaşamış ve denize aşık olmuştur. Denizlerin efendisi Ulmo Cirdan ile dostluk kurmuş, onun Maiası Osse ise Cirdan ve halkına denizle ilgili derin bilgiler ve şarkılar öğretmiştir. Cirdan ve halkı denize olan ilgileri sebebiyle; zamanla “Falas Elfleri” diye anılır olmuşlar. Brithomar ve Eglarest’te bir çok limanları vardır. Balar adasında iken Cirdan, Sindar’ın kralı Elu Thingol’e inciler vererek ona bağlılığını göstermiştir. Ancak onlar, asla Sindar elfi diye anılmamış ve böyle istememişlerdir. Cirdan halkı, soyları hiç karışmamış Teleri elfleridir. Dilleri ise kendilerine aitti.

İlk Beleriand savaşında Melkor orduları ani saldırılar düzenlemiş ve kuvvetlerin birbirlerine ulaşamamsına sebep olmuştur. Thingol ordularından uzak kalan Cirdan orduları Melkor güçleri tarafından kuşatılmış ve yenilerek Falas limanlarının ardına çekilmişlerldir. Savaş sonunda Elfler galip gelmiş olsa da Cirdan büyük kayıplar vermiştir.

Sayısız Gözyaşı Savaşından birkaç yıl önce Melkor orduları Noldor prenslerini küçük savaşlarla yokluyordu. Bu savaşlardan birinde Noldor yüksek kralı Fingon’u Hitlum da kuşatmışlardı Bu duruma yardım için Cirdan, bir gemi filosunu Fingon’a yardım için gönderdi. Bunun neticesinde dostlukları pekişmiş ve Daha sonra Fingon, oğlu Gil-Galad’ı Cirdan’ın yanında yaşaması için ona teslim etmiştir.

Sayısız Gözyaşı Savaşından kaçan elfler Cirdan’a sığınmışlardı. Cirdan da hepsini himayesine aldı ve onları korudu. Ancak daha sonra Melkor’un orduları Falas’a da saldırmış ve orayı da ele geçirmişlerdi Bunun üzerine Cirdan Balar adasına çekilmiş ve oraya yerleşmişlerdi.
Savaştan sonra Turgon’un ricasıyla Cirdan, yedi adet gemi inşa etmiş ve Turgon’un Valara yalvarıp durumu anlatmak ve yardım istemek için gönderdiği yedi elçiye vermişti. Ancak bu elçilerden hiç biri Oss’nin gazabından kurtulup geri dönememişti; Sadece biri dışında. O da Woronve dir.
İluvatar’ın çocuklarını asla yanlız bırakmayan Ulmo, Cirdan ile konuşarak ona Nargotrond’un önünden geçen büyük nehrin üzerindeki köprünün yıkılması gerektiğini, aksi taktirde Melkor’un kuvvetlerinin oraya çok kolay gireceğini söylemiş ve ona Nargothrond’lu ları uyarmasını söylemiştir. Cirdan’ın gönderdiği elçilere, o sırada Nargotrond ta bulunan Turin karşı çıkmış ve köprü yıkılmamıştır. Bunun sonucunda ise Nargothrond yıkılmıştır.

Gondolin’in düşüşü ve Menegroth’un yağmalanmasından sonra Melkor dan kaçan bütün Beleriandlılar Cirdan’ın hakim olduğu, özgür kalan tek krallığa sığınmışlardı. Bunların arasında Gondolinden gelen Tuor İdril ve oğulları Earendil, Menegroth tan kaçan Dior kızı, Beren torunu Elwing te vardı. Sirion deltasına yerleşen bütün halklar, Balara adasında yaşayan Cirdan halkıyla dost olmuşlardı. Daha sonra Cirdan Sirionda yaşayanların lideri olan Kutlu Earendil için Köpükçiçeği, Vingiliot’u inşa edip onun o meşhur yolculuğuna çıkmasına yardım edecektir.

Earendil yola çıktığında Feanor oğulları Silmaril’in Sirion deltasında olduğunu öğrenmiş ve saldırmışlardı. Cirdan’ın yardım için gönderdiği gemiler geç gitmiş ve feanor oğulları Silmaril’i alamasa da önlerine geleni katletmişlerdi. Elrond ve Elros’u da Maedhros kendi himayesine almıştı.

Öfke Savaşından sonra Neredeyse bütün elfler Valinor’a göç etmişti; hepsine gemilerini de Cirdan yapmıştı. Ama o yine de gitmek istemedi ve çok sevdiği Orta Dünya da kalmayı tercih etti.

Öfke Savaşından sonra Valar’ın insanlara hediye olrak verdiği Numanor adasına gitmek üzere insanlara gemilerini de Cirdan yapmıştır.
İkinci çağın 600. yılında Numenorlu bir denizci olan Veantur Cirdan’ın yanına gelmiş ve onunla dostluk kurmuştur. Daha sonra Veantur İleride Numanor kralı olacak olan Aldarion’u Cirdan’kla tanıştırmıştır. Cirdan da Aldarion’a Gemi yapımındaki incelikleri öğretmiş, böylelikle Numenorlar üstün denizciler olmuşlardır. Daha sonraki yıllarda da Cirdan Numenorlulara yardım etmeye devam etmiştir.

1693 yılında Celebrimbor, Sauron’un tek yüzüğü dövdüğünü öğrenince Gil-Galad’la beraber üç güç yüzüğünü saklamaya karar vermişler. Gil-Galad Vilya ve Nenya’yı kendine, Narya’yı da Cirdan’a vermiştir. Daha sonra Eriador’u istila eden Sauron, Gri Limanları da işgale çalışmış ancak Cirdan’a minnet borçlu olan Numenorlar büyük bir filo göndererek bunu engellemişledir.

Cirdan, Son ittifak savaşına da katılmış, savaştan sonra Elrond ile beraber İsildur’a tek yüzüğü Kıyamet çatlaklarına atmasını söylemiştir. Ancak İsildur bunu yapmayarak tehlikenin devam etmesini sağlamıştır. Cirdan, Savaştan sonra himayesindeki bütün elflerle Gri Limanlara çekilmiş ve orayı güçlendirmeye çalışmıştır.

3. çağın 1000. yılında İstari diye adlandırılan Beş Maia Orta Dünya’ya gelmiş ve onları Cirdan karşılamıştır. Onlar geldiğinde kimse onları tanımıyordu ancak Cirdan çok bilge ve olduğu için onların Valara tarafından gönderilen Maia ruhları olduğunu anlamıştır. Cirdan, beş büyücüden Orta Dünya’ya en son gelen Gandalf’a kendi yüzüğü Narya’yı vermiştir.

” Şimdi, bu Yüzük’ü alın, çünkü sizin uğraşınız ve görevleriniz çok zorlu olacak; ama bu yüzük, tüm bunların içinde sizi destekleyecek ve yorgunluktan esirgecektir. Bu Ateş Yüzüğü’dür, bununla birlikte, belki, giderek soğuyan bir dünyadaki yürekleri yeniden eskinin yiğitliğiyle tutuşturabilirsiniz. Ama ben, benim yüreğim Deniz’le birlikte ve son gemi yelken açana dek Limanlar’ı koruyarak gri sahillerde yaşayacağım. Orada hazırlanıp sizi bekleyeceğim.”

1300 yılında Eriador’u istila eden Cadı kral’a karşı Cirdan Eriadorlulara yardım etmiş ve bunun sonucunda Kuzey krallığının fethi gecikmiştir. Nazgul efendisinin ikinci saldırısında da yine Cirdan kuzeyli Dunedainlere yardım etmiş ve onları sıkıntıalrdan kurtarmıştır. Daha sonra birleşerek Nazgul’e saldırmışlar ve kazanarak Angmar krallığının yıkılmasını sağlamışlardır.

İlerleyen yıllarda yıkılan Dunedain krallığından kalan Palantirlerden birini Cirdan almış ve onu korumuştur. O Palantir sadece batıya bakarmış ve gösterdiği tek yer Tol Eressa daki Avollende kuleleriymiş. Sauron’un dünüşüne dair izlenimler ortaya çıktığında kurulan Ak Divan’ın üyelerinden biri de Cirdan’dı. Kuyutormandaki Dol Guldur’da karanlık gölge çöktüğünde onun Sauron olabilme ihtimali üzerinde duranlar arasında Cirdan da vardı. O ve diğerlerinin güç birleştirmesiyle o tehlike uzaklaştırılmıştır.

3018 sonbaharında Elron’un Tek Yüzük’ün bulunması üzerine topladığı divana katılamadığı için Cirdan, Galdor isimli elfi o divana göndermişti. Üçüncü çağ bittiğinde Orta Dünya dan ayrılan elflere gemilerini yine Cirdan yapmıştır. Cirdan, özellikle ona Dunedainlerden kalan Palantiri batıya taşıması için yaptığı beyaz gemiye büyük özen göstermiştir. Cirdan, yüzlerce yıl önce karşıladığı Gandalf’ı yine Limanlarda karşıladı ve onunla beraber; Elrond, Galadriel, Frodo ve Bilbo’yu da batıya götürecek gemiyi yaptı.

Cirdan 4. çağda hala Orta Dünyayı terk etmemiş elfleri bekliyor ve gitmek isteyenler için gemi yapıyordu. Orta Dünyadan ondan önce ayrılan son elften sonra o da en son gemiye binerek çok sevdiği Orta Dünya’yı terk etmiştir.

ch3rl0b11n

Savaş Öncesi

Sayısız Gözyaşı Savaşından sonra Beleriand artık huzuru bulamadı, savaşın ardından felaketler ard arda geldi. Nargothrond yıkıldı, Ormanlar yağmalandı, Doriath yıkıldı, Elu Thingol öldürüldü, Cüceler ve Elfler arasında asla bitmeyecek nefret tohumları ekildi, Beren Cücelere saldırdı ve bir zamanların müttefikleri artık düşman oldular. Ardından Gondolin ortaya çıktı ve yok edildi. O günlerde Çok fazla acıklı türkü söylenmiştir.

Noldor yüksek kralları ard arda ölmüştür. Elfler, İnsanlar, Cüceler, hepsi Melkor’dan kaçmıştır. O günlerde bağımsız olan tek ülke Cirdan’ın ülkesiydi. Morgoth’un gazabından kaçan herkes oraya sığınmıştı. Fëanor oğullarından geriye kalanlar Beren’in Thingol’e verdiği, Thingol’ün Nauglamir’le birleştirdiği, Cücelerin Thingol’den onu öldürerek aldığı, Beren’in onlardan tekrar alarak kendi soyunda sakladığı, en son torunu Elwing’in boynunda bulunan Silmaril’li Nauglamir için önlerine geleni katlediyorlardı. Beleriand’lılar artık gözleri karamış Fëanor oğullarından da kaçıyorlardı. Cirdan da Melkor’un gazabına uğramış ve çekilebileceği en son noktaya; Balar körfezi kıyılarına çekilmişti. Daha sonra son Noldor Yüksek kralı Gil-Galad ile Balar adasına yerleşmiştir.

Bütün Beleriand halkı o bölgeye toplanmıştı. Tuor ve İdril, büyük denize yelken açmış ve bir daha geri dönmemişlerdi. Onların oğlu kutlu Eärendil, hem onları bulmak, hem de Valinor’a gidip bu içler acısı durumlarını Valar’a anlatmak ve yardım etmeleri için yalvarmak niyetiyle yol almaya karar verdi.

İyi dostu olan Cirdan’a bir gemi yapması için ricada bulundu. O da onun için Köpükçiçeği’ni, Vingilot’u inşa etti; kürekleri altın, Nimbrethil’in hus ağacı ormanlarından getirilen ahşabı ak, yelkenleri ay gibi parlaktı. Gemisine binip uzaklaştı orta dünyadan.

Ama karısı Elwing geride kaldı, onunla gitmedi. O hüzünle eşinin yolunu gözledi ve Sirion deltasında oturdu. Kutlu Eärendil ne ebeveynlerini bulabildi, ne de Valinor kıyılarını, ama içinde kuşkular vardı ve geri dönmeye karar verdi. Rüzgârlar bile ona yardım ediyordu. Çünkü Maedhros Silmaril’li Nauglamir’i taşıyan Zarif Elwing’in hala yaşadığını ve Silmaril’le birlikte Sirion deltasında olduğunu öğrenmişti. Ama Doriath’ta yaptıkları yüzünden pişman olduğu için üzerine gitmedi, lakin bitmemiş bir yemini vardı ve Silmaril’in peşini bırakamazdı. O da hala yabanlarda dolaşarak av yapan kardeşlerini bir araya topladı ve Elwing’e Silmaril’i vermesi için kibirle dolu mesajlar gönderdi. En sonunda saldırdı, böylece elfin elfi katlettiği savaşların en sonuncusu ve en kanlısı gerçekleşti.

Bu, lanetlenmiş yemin tarafından başarılan büyük yanlışların uçuncusuydu. Fëonor’un henüz yaşayan oğulları, Gondolin kaçakları ve Doriath’tan geride kalanlar üzerine aniden saldırıp onları yok etti. O savaşa kendi halklarının bir bolumu katılmadı, küçük bir bolumu de kendi efendilerine isyan edip (çünkü o günlerde Eldar yüreklerinde üzüntü ve karmasa var idi) Elwing’e yardım ederek katledildiler.

Diğer iki kardeşleri öldürülen Maedhros ve Maglor tek kalmıştı. Gil-Galad ve Cirdan yardıma geç geldiler. Elwing ve oğulları kaybolmuştu. Ama savaştan kurtulup Balar adasına gidenler, Gil-Galad’a Elrond ve Elros’un Fëonor oğullarına esir düştüklerini Elwing’inde göğsünde Silmaril’le kendini denize attığını söylediler. Elwing sudan, suların Valası Ulmo tarafından kurtarılmış ve büyük bir kuş biçimi ona verilmişti. O da uçup gitti ve eşini aradı. O ararken Eärendil onu gördü, gökyüzündeki parlaklığı ona kendini göstermişti ve böylece Valinor’u aramaya beraber tekrar çıktılar. En sonunda bulduklarında Valinor’un ilk şehri Avollande’ye vardılar. Valinor muhteşemdi ve atalarının yaşadığı bu ülke onları hayran bırakmıştı.

Karısını orada bırakıp o, Valar’ı bulmaya gitti. Hep destanlarda bahsedilen, atarlının şehri muhteşem Tirion’a vardı. Şehirde kimse yoktu, bir şenlik vardı ve herkes Valar’ın yaşadığı şehir Valimar’a gitmişti. Ama o bağırdı, çığlıklar attı. Kimse karşılık vermedi. Şehirde yalnızdı ve şehir mükemmeldi. Üzerine tozlar düşüyordu, bu tozlar bile altın ve elmas tozlarıydı. Ama hala şehirde nöbetçiler vardı, hemen Valimar’a gittiler ve Valar’a haber verdiler. Tüm Valar buna çok şaşırmıştı çünkü hiç kimse onların izni olmadan bu toprakları bulamazdı. Ama Earendil yazgıda geçen büyük denizciydi ve o bulacaktı. Daha sonra Eönwë onu karşılamak için oraya gönderildi.

Daha sonra Eärendil, Valar’a durumu açıkladı ve Valar savaşmayı kabul etti. Böylece başladı Büyük öfke Savaşı.
Eärendil’in hükmü de verilmiştir. O Vingilot’a binerek göklerde bekçilik yapmıştır.

Savaş

Melkor, Batıdan bir saldırıyı kesinlikle beklemiyordu. Çünkü kibri öylesine büyümüştü ki artık kimsenin ona açık açık savaş açamayacağını düşündü. Ama Valar ordusu savaşa hazırlanıyordu. Ak sancakların altında İngwe’nin halkı, kutlu elf halkı Wanyar yürüdü, Finwe oğlu Finarfin liderliğinde Valimar’dan asla ayrılmayan Noldor ordusu yürüdü, Teleri’nin çok azı savaşa katılmaya arzuluydu çünkü Fëanor’un yaptıklarını unutamamışlardı. Ama kendi soylarından gelen Eluchıl Dior’un kızı Elwing’i dinleyerek Valinor ordusunu denizden doğuya taşıyacak gemileri yönetecek kadar denizci gönderdiler. Ancak gemilerinin içinde kaldılar, hiçbiri beri topraklara ayak basmadı.

Orta Dünya’nın kuzeyine doğru Valar ordularının yürüyüşüne dair hikayelerde çok az şey söylenir; çünkü aralarında Beri Topraklara yerleşip acı çeken ve o günlerin günümüze kalan tarihini yazan o Elflerden hiçbiri gitmemiş. Ve orada olanları sadece uzun zaman sonra Aman’daki akrabalarından öğrendiler. Ama sonunda Valinor’un gücü Batı’dan gelerek Eonwe’nin borularının sesleri gökyüzünü doldurdu ve Beleriand, silahlarının görkemiyle alev alevdi, Valar ordusu, genç, güzel ve korkunç şekillerde donatılmıştı, dağlar ayaklarının akında çınladı.

Batı (Valar) ve Kuzey (Melkor) ordularının karşılaşması Ulu savaş veya Öfke Savaşı olarak adlandırıldı. Melkor bu savaşta tüm gücünü kullandı, bu savaş öylesine büyüktü ki Anfauglith düzlükleri savaşanlara yetmedi. Ve tüm Beleriand savaşın alevleri arasında kaldı. Ama Melkro’un bütün gücü onu kurtarmaya yetmedi. Bütün güçleri yok edildi, sadece dünyanın en derinlerine kaçıp saklanan bir kaçı dışında. Balroglar tam bir soykırıma uğradılar ve tümü yok edildi. Sayısız ork birlikleri saman gibi yanıp kül oldu. Sadece birkaçı; daha sonraları dünyayı rahatsız etmek için hayatta kaldı. İnsanların üç hanedanı Valar’ın yanında savaştı ve daha önceki ataları Hurin’in, Huor’un, Barahir’in ve diğer bütün efendilerinin intikamlarını aldılar.

Ancak İnsanların çoğu, Uldor’un halkı ve doğudan gelen diğerleri, düşmanla birleşti ve elfler bunu unutamadı. Sonra, ordularının dağıldığını ve yenileceğini gören Melkor, korktu ama derinlerden çıkıp ordusunun başına geçmedi. Ancak en son ve en büyük darbesini gerçekleştirdi. Angband’ın zindanlarından daha önce görülmeyen kanatlı ejderhaları gönderdi. Bu ordu öyle ani ve korkutucu gelmişti ki Valar ordusu bozguna uğradı. Çünkü gelişleri gök gürlemeleri ve şimşeklerle ateşten bir fırtınaydı. Valar ordusu geri sürülmüştü, Melkor güldü, ama gülmek için henüz erkendi. Çünkü kutlu Eärendil yardıma gelmişti. Göklerden ışıldayarak savaşa katıldı. Yanında tüm kuşların en büyükleri vardı.

Eärendil, beyaz alevle ışıldayarak ulaştı, Vingilot’un çevresinde göklerin tüm büyük kuşları toplanmıştı ve reisleri Thorondor’du, havada tüm gün ve karanlık bir şüphe gecesinin sonuna kadar savaş yapıldı. Güneşin yükselmesinden önce Eärendil, Kara Ancalagor’u, ejder ordusunun en güçlüsünü öldürüp onu gökyüzünden aşağıya fırlattı ve ejder, Thargorodrim kulelerinin üzerine duştu, kuleler yıkılıp parçalandı. Sonra güneş yükseldi ve Valar ordusu galip geldi, ejderlerin hemen hemen tamamı yok edildi; Morgoth’un tüm çukurları parçalanıp üstleri açıldı, Valar’ın kudreti dünyanın derinliklerine dek indi. Orada Morgoth kovuğunda duruyordu ve hala cesur değildi. Madenlerinin en derinlerine kaçtı, barış ve af için yalvardı; ama ayakları kesilip yüzükoyun yere savruldu. Daha önce yapıldığı gibi Angainor ile zincirlendi ve demir tacı boynuna takılacak bir tasma olarak yeniden dövüldü, başı dizlerinin üzerine eğilmişti. Ve Morgoth’ta kalan iki Silmaril, tacından alındı.

Böylece savaş sona erdi ve Melkor bir daha dönmemek üzere sonsuz boşluğa hapsedildi. Angband tamamen yok edildi. Silmaril’ler Batı ordusu komutanı Eaönwé nin kampında idi. Feanor oğulları onları vermeleri için Eönwé ye mesaj gönderdiler ama o bunu geri çevirdi ve onlara, tekrar Valinor’a dönmelerini ve affedileceklerini söyledi, ama oğullar bunu kabullenmedi çünkü onlar Melkor’la Silmaril’ler için savaşmışlardı. Feanor oğulları onları gizlice çaldı ama bu onlara fayda etmedi. Biri çukurlara düştü, biri denizlere daldı, diğeri de Vingilot’ta göklere çıkmıştı. Angband’dan kurtarılan esirler derinlerden çıkarıldılar ve değişen dünyayı gördüler. Çünkü Valar’ın öfkesi öylesine büyüktü ki onların öfkesi karşısında batı topraklarının kuzey bölgesi parçalanarak ayrılmış ve her yere deniz suları yükselmişti. Nehirler yok olmuş yâda yeni yollar bulmuşlardı. Büyük bir gürültü ile gerçekleşti tüm bunlar. Sirion artık yoktu. Vadiler Yükseldi ve Beleriand tamamen yok oldu. Doğu kıyıları oluşturan Mavi dağlar tamamen parçalandı, geriye sadece küçük bir kısmı kaldı, onların arka kısmına da Lindon adı verildi. Daha sonraları Gil-Galad ve Elrond o bölgede yaşayacaklardır.

Savaşlar sonunda Elfler artık orta dünyanın onlara yaramadığını anladılar. O günlerde batı kıyılarında gemi inşaları başlamıştı, çok sayıda gemi yapılıyordu. Elfler Endor’u terk ediyordu. Wanyar ordusu geri dönerek zaferlerini kutladılar. Ama zaferleri azdı çünkü Silmaril’leri almadan dönüyorlardı.Sindar’ın da çoğu batıya gitti ve eski topraklarına daha yakın olan Tol Eressa’ya yerleştiler.

Bu savaştan sonra Güneşin birinci çağı sona ermiştir ve ikinci çağ yani insanların daha ön planda olduğu çağ, Numenor’un çağı başlamıştır. İlk çağ güneşin yükselişinden itibaren 601 Güneş yılı sürmüştür.

ch3rl0b11n

Savaş Öncesi

Barınağı Isengard olan Saruman, Sauron ile müttefik olarak; Orta Dünya’yı gölge, karanlık ve kötülükle kaplama hazırlığı içerisine girdi. Ama, Saruman’ın amacı herkese hükmedecek Tek Yüzük’e sahip olmaktı. Isengard’da bulunan bütün ağaçlar, bütün bitkiler ve bütün yeşillik; Saruman’ın emrindeki Orklar tarafından kesilerek, yakılarak ortadan kaldırılmıştı. Isengard, büyük bir hızla gölgeyle, karanlıkla dolmuştu; Isengard’ın derinliklerinde birçok mağara inşa edilmişti. Bu mağaralarda; Saruman tarafından türetilen, yeni bir ork türü olan Uruk-hai’ler hızla çoğalıyor, sayıları her geçen gün artıyordu. Uruklar çekik gözlü, esmer, iri bir vücuda ve kalın bacaklara sahip, bir insan kadar uzun boylu bir yapıya sahipti. Uruklar, diğer orkların aksine Güneş ışığından etkilenmeyerek; gündüz de yol alabiliyorlardı. Dayanıklı ve güçlülerdi. Boyunları ve kollarının altı hariç zırhları kalın, kalkanları ise genişti.

Uruklar o kadar kalabalıktılar ki; silahlanmaları ve zırh kuşanmaları için yeteri kadar malzeme kalmamıştı. Bunun üzerine Fangorn ormanının bir bölümü, Saruman’ın emrindeki orklar tarafından kesilerek, yakılarak; Isengard Urukları’nın silahlanmaları ve zırh kuşanmaları için kullanılmıştı.Saruman, vahşi Dunland Çobanları’nı da silahlandırmış; Rohan ahalisine karşı kışkırtmıştı. Vahşi Dunland Çobanları, Rohan’ın çiftlik evlerini, köylerini ve küçük yerleşim yerlerini harabeye çevirmiş, mahsullerini de ateşe vermişti.

Saruman’ın casusu olan Grima Solucandil, Saruman tarafından zehirlenmiş olan Kral Theoden’i etkisi altına alarak; Kral Theoden’in, Atçanyurt ve Rohan’ın başkenti Altın Konak Edoras aleyhinde kararlar almasını sağlıyordu. Artık, Isengard’lı orklar ve Isengard’lı uruklar, Atçanyurt’ta rahat ve serbest bir şekilde dolaşıyordu. Rohan’ın yüksek rütbeli komutanları Eomer ve Theodred, birkaç bölük Rohan atlısı Rohirrim ile, Atçanyurt ve Rohan’ın başkenti olan Edoras’ın çevresinde bulunan orkları temizlemek için onlarla çatışmaya girerek avlıyorlardı. Rohan’ın kralı Theoden’in oğlu Theodred, bir grup orkun gizlice ve haince saldırısında öldürülmüştü. Theodred’in ölümü Rohan’da büyük bir moral bozukluğuna ve büyük bir üzüntüye neden olmuştu. Theodred’in ölümünün hemen ardından Ak Gandalf, Aragorn, Gimli ve Legolas; Altın Konak Edoras’a geldi. Geldikleri gün Gandalf, Saruman’ın zehirleyerek kontrolü altına aldığı Kral Theoden’i içinde bulunduğu durumdan kurtardı. Kral Theoden Saruman’ın kontrolünden kurtulduktan hemen sonra, kendisini etkisi altına alan Grima Solucandil’i görevinden azad edip, Rohan’dan uzaklaştırdı. Theodred’in öldürüldüğünü öğrenen Kral Theoden çok büyük bir üzüntü içerisine girerek, ciddi derecede yıprandı.

Lakin, büyük bir savaş kapıdaydı. Kral Theoden’in bir an önce yas tutmayı bırakması ve Rohan’ı ve Rohan ahalisini bekleyen büyük savaşa karşı hazırlıklar yapıp, önlemler alması gerekiyordu. Rohan halkından çocuklar, kadınlar, siviller ve yaşlılar Altın Konak Edoras’ta kaldı. Süvariler ise Borukent’e (Miğfer Dibi’ne) doğru yola koyuldu. Edoras’ta bulunan Süvarilerin sayısı oldukça azdı. Rohirrimlerin sayısı, Isengard ordusunu yenmek için yeterli değildi.

Miğfer Dibi Savaşı

Isengard’dan; Saruman tarafından silahlandırılmış vahşi Dunland Çobanları ile dev bir Uruk ordusu çıkarak, Miğfer Dibi’ne doğru yol alıyordu. Önlerine çıkan her şeyi katlediyorlar, yollarının üstünde bulunan yerleşim yerlerini de harabeye çeviriyorlardı.Ak Gandalf, Süvarilerin sayısının yetersiz olduğunu bildiği için destek, takviye ve yardım ordusu çağırmaya gitti

Altın Konak Edoras’tan çıkan Süvariler, Isengard’dan çıkan vahşi Dunland Çobanları ile dev bir Uruk ordusunun ilerisinde; tehlikeli bir yolculuk yaparak, Miğfer Dibi kalesine varmayı başarmışlardı. Miğfer Dibi’nde bekleyen, Batıağıl’ın komutanı Erkenbrand tarafından görevlendirilmiş çok sayıda adam vardı. Ama, sayıları yine de Isengard ordusu karşısında azdı; Isengard ordusu, Miğfer Dibi’nde duran Rohan ordusundan kat be kat daha kalabalıktı. Rohan ordusu, Kale’nin (Miğfer Dibi’nin) kapılarını daha da sağlamlaştırmış, surlarda bulunan kırık dökük yerleri de onararak suru daha da güçlendirmişti. Rohan ordusu, Miğfer Dibi’ne gelmeden önce Batıağıl’ın komutanı Erkenbrand, Kale’yi tamamen onararak, tamamen tamir ederek daha da güçlendirmiş ve daha da sağlamlaştırmıştı.

Rohan ordusu, Miğfer Dibi’nin surlarında; Saruman tarafından yollanan en az onbin kişilik orduyu bekliyordu. Hava alabildiğine karanlık olup, gece etkisini göstermeye başladığında Isengard ordusu; Miğfer Dibi kalesinin surlarında belirdi. O gece, alabildiğine karanlık, alabildiğine soğuktu. Bir de çok şiddetli bir yağmur yağmaya başlayınca; savaş, ağır hava koşulları altında gerçekleşti. Isengard ordusu çeşitli savaş aletleri kullanıyordu: Ballistalar, mayın, merdivenler. Ballistalar ile, Miğfer Dibi’nin surlarında bulunan Rohan askerlerini öldürüyorlardı. Merdivenler ile, Miğfer Dibi’nin surlarına adam çıkartıyorlardı. Isengard ordusu, Kale’yi ele geçiremiyordu. En sonunda, Saruman’ın Isengard’da icat ettiği mayın ile, Miğfer Dibi’nin dış surlarında gedik açmayı başardılar. Isengard ordusu açılan gedikten Kale’nin içerisine doğru akın etti. Önlerine çıkan her canlıyı katlettiler. Rohan ordusu, kendilerinden sayıca kat be kat daha üstün olan Isengard ordusu’nun ısrarlı saldırıları karşısında daha fazla direnemedi. Rohan askerlerinin sayısı çok azalmıştı. Kalan birkaç asker, Miğfer Dibi kalesinin en içine sığınmıştı. Miğfer Dibi’nin en iç kapısı hariç bütün kapılar kırılmıştı. Umutların, ümitlerin bitip tükendiği anda Aragorn, Eomer, Gimli, Legolas, Theoden ile birkaç asker, o anda yapılması gereken şeyi yapmıştı: Borukent’in üflenen boruları eşliğinde, ahırlarda bulunan atlarının üstüne binerek, Isengard ordusunu karşıladılar.

Şafak sökmüş, sabahın ilk ışıkları yeryüzüne varmıştı. Hiç beklenmedik bir anda; Batıağıl’ın yüksek rütbeli komutanlarından Erkenbrand ve beraberinde Ak Gandalf ile binden fazla atlı asker; Kral Theoden’e desteğe, yardıma gelmişti. Isengard ordusu ağlaşarak, büyük bir korku ile; kılıçlarını ve mızraklarını fırlatıp atarak kaçmıştı. Kaçtıkları yönde bulunan, aniden ortaya çıkan ormanlık alandan ise hiçbiri sağ olarak çıkmayı başaramadı.

Miğfer Dibi Savaşı’nın Sonuçları

- Miğfer Dibi kalesi, Isengard ordusu tarafından harabeye çevrildi: Borukent’in en iç kapısı hariç bütün kapıları kırılmış; surlarda ise gedikler açılmıştı.
- Gimli kırk iki, Legolas ise kırk bir ork/vahşi adam öldürdü.
- Hama öldürüldü.
- Isengard ordusu, Rohan ordusu tarafından mağlup edildi.
- Miğfer Dibi’ne saldırı düzenlemiş olan Isengard ordusundan hiçkimse sağ çıkamadı.
- Isengard, Ağaçsakal’ın önderliğinde elliden fazla ent tarafından harabeye çevrildi.
- Saruman, Orthanc’ta hapise mahkum edildi.

RaPZeDe283

Thrihyrne’ün yüksek zirvelerinin birkaç mil ilerisinde, Batıağıl Vadisi’nin öte kısmında, yeşil bir koyak, dağlar arasında büyük bir girinti uzanıyor, bu girintiden de tepelere doğru bir vadi açılıyordu. Bu yörenin insanları, buraya sığınan eski savaşçıların bir cengaveri anısına buraya Miğfer Dibi diyorlardı. Bu vadi, Thrihyrne’ün gölgesi altında, kargaların uğrak yeri olan zirveler her iki tarafta da muazzam birer kule gibi yükselip ışığı kesinceye kadar, kuzeyden içeri doğru gitgide daha da daralarak ve dikleşerek dolanıyordu.

Miğfer Dibi’nin ağzındaki Miğfer Kapısı’nda, kuzey yönündeki uçurumdan dışarı doğru fırlamış, topuk şeklinde bir kaya vardı. Burada, bu mahmuzun üzerinde, kadim taşlardan yüksek surlar bulunuyordu; surların içinde de yüksek bir kule. İnsanlar, Gondor’un ihtişamının yaşandığ çok eski günlerde, deniz krallarının bu kaleyi buraya devlerin elleriyle yaptırmış olduklarını söylüyorlardı. Buraya Boruşehir denirdi çünkü kulede çalınan bir boru, gerisindeki Miğfer Dibi’nde sanki çoktan unutulmuş ordular, tepelerin altındaki mağaralardan savaşa çıkıyorlarmış gibi yankılanırdı. Ayrıca insanların yapmış olduğu, Boruşehir’den güneydeki uçuruma doğru uzanan başka bir sur, vadinin girişini koruyordu. Bunun altından geçen bir su yolu ile de, Dip Deresi dışarı çıkıyordu. Dere yatağı, Borukaya diplerinde bir yerde dönüyor, sonra geniş ve yeşil, üçgen şeklindeki toprak parçasının tam ortasından geçip Miğfer Kapısı’ndan hafifçe aşağı doğru meylederek Miğfer Hendeği’ne doğru gidiyordu. Orada Dip Vadisi’ne dökülerek Batıağıl Vadisi’ne çıkıyordu.

Miğfer Dibi’nin Dip Surları yirmi ayak yüksekliğindeydi. Surlar o kadar kalındı ki; ancak çok uzun boylu bir kişinin üzerinden bakabileceği yükseklikte bir siper ile korunan surların üzerinde, dört adam yan yana yürüyebilirdi. Çeşitli yerlerde, içlerinden ok atılabilecek gedikler vardı. Bu mazgallı siperlere Miğfer Dibi’nin dış avlularındaki bir kapıya inen bir merdivenle ulaşılabiliyordu; gerideki Miğfer Dibi’nin surlarına da üç kat merdivenle girilebiliyordu; fakat ön yüzü dümdüzdü ve surlardaki koca taşlar öyle büyük bir hünerle yerleştirilmişti ki; birleşme yerlerinde ayak basacak yer bulunmuyordu; surun en tepesi, denizin oymuş olduğu bir uçurum gibi havada asılı kalmıştı. Miğfer Dibi kalesinin içinde ahırlar bulunuyordu. Bu ahırlarda büyük bir rahatlıkla atlar, büyükbaş hayvanlar ve küçükbaş hayvanlar barınabilirdi.

RaPZeDe283

Sürüngenler, silah işlemeyen demirden pullar ile korunmuşlardı. Diş ve tırnakları mızrak ve kılıç gibiydi. Kanatlı Ejderhalar, uçarken altlarındaki toprakları kasırga rüzgarları ile süpürürler ve Ateş Ejderleri yeryüzünü yalayarak yollarına çıkan herşeyi yokeden kızıl ve yeşil alevler püskürtürlerdi. Gözleri, şahinlerinkinden daha keskindi ve gördükleri hiç bir şey onlardan kaçamazdı. En sessiz düşmanın en hafif nefes alışını bile duyabilecek kadar keskin kulakları ve etinin en hafif kokusundan her yaratığı tanıyacak kadar gelişmiş bir koku duyuları vardı. Zekaları ile ünlü olmakla birlikte, ihtiras, açgözlülük, yanıltıcılık ve öfke gibi zayıflıkları vardı. Çoğunlukla ateş ve büyü gücü ile yaratılmış olduklarından, su ve günışığından çekinirlerdi. Ejderha kanı, kara renkli ve ölümcül bir zehirdi ve solucan kokularının buharı yanan kükürt ve sümükten oluşmuştu.

Morgoth tarafından Angband’da yaratılan ilk Ateş Ejderi ya da Urulóki, Ejderhaların Babası Glaurung idi. Daha sonra ortaya çıkacak olan kanatlı ırktan olmamakla birlikte, Glaurung döneminin en büyük korkusuydu.

Fakat Dünyaya gelen en büyük Ejderha, Kara Ancalagon idi. Ancalagon, kanatlı Ateş Ejderlerinin ilkiydi ve o ve türünün diğer üyeleri Morgoth’un son savunmasında Angband’dan rüzgarlı ve alevli güçlü fırtına bulutları gibi fırladılar. Ancalagon düşürüldü ve diğer Ateş Ejderleri ya öldürüldü ya da kaçtı; Güneşin Üçüncü Çağı’nın sonlarına dek Orta Dünya tarihçelerinde bir daha onlardan bahsedilmedi. Bu dönemde Kuzeyde, Gri Dağların ardındaki boş bozkırlarda yaşadılar. Söylendiğine göre açgözlülükleri onları, Cücelerin Yedi Kralının birikmiş hazinesine çekti. Gri Dağların Ejderhalarının en güçlüsü Solucan Scatha idi.

Üçüncü Çağın yirmi sekizinci yüzyılında Çağın en büyük Ejderhası, Kuzeyden Cücelerin Erebor’daki krallığına geldi. Bu kanatlı Ateş Ejderinin adı, Altın Smaug idi. Smaug Cüce krallığını yoketti ve iki yüz yıl boyunca hiç bir meydan okuma ile karşılaşmadan Erebor’a hükmetti. Fakat 2941 yılında, on iki Cüce ile Bilbo Baggins adındaki bir Hobbitten oluşan bir grup maceracı dağa geldi. Onlar tarafından uyandırılan Smaug, ateşi ile çevreye zarar verdiyse de, Uzun Göldeki Esgaroth’da Kuzeyli Okçu Bard tarafından öldürüldü.

Söylencelere göre Ejderhalar yüz yıllar boyunca Gri Dağların ardındaki Boş Kuzey Bozkılarında yaşamaya devam ettilerse de, daha sonraki hiç bir hikayede bu kötü fakat olağanüstü yaratıklardan bahsedilmemektedir.

Murat “Durin” Sönmez

Mirasını Dunedain’in düşmanlarından saklamak için Aragorn Ayrıkvadi’de, umut anlamına gelen Estel adıyla tanındı. Tam yirmi yaşına gelmeden ona gerçek neslini ve ismini açıkladılar. O zaman Elrond ona Isildur’un varislerinin nesilden nesile taşıdığı aile yadigarları olan Barahir’in Yüzük’ünü ve Elendil’in Kılıcı Narsil’in kırık parçalarını verdi. Ama Annuminas’ın Asası’nı, Onu kazanana kadar alıkoydu.

Ertesi gün Aragorn Ayrıkvadi’nin bahçelerinde gezinirken Arwen’le karşılaştı ve hemen onun güzelliğine, kadim bilgisine aşık oldu. Ama Arwen’e olan aşkı birçok yıl karşılık bulamadı. Çünkü Arwen yüzyıllar yaşamış bir elf, Aragorn ise henüz daha çok genç olan bir ölümlüydü. O zaman Ayrıkvadi’den ayrıldı ve otuz uzun yıl süren Orta Dünya’nın yabanındaki yolculuğuna başladı. Bu zaman süresince Sauron’a ve neden olduklarına karşı çalıştı.

Bu yıllar sırasında Gandalf’la dost oldular ve Rohan Hükümdarı ile Thorongil diye bilindiği Gondor’a gizlilik içinde hizmet etti. Hizmetleri onu uzak Batı’ya ve Sauron’nun hizmetkarlarının yollarını öğrendiği Doğu’ya getirdi. Gondor’dayken Umbar’a doğru küçük bir filoya liderlik etti ve orada korsanların bir çok gemisini yaktı ve kişisel olarak Liman Kaptanı’nı yıktı.

Kırkdokuz yaşına geldiğinde Aragorn, Elf Krallığı Lothlorién’de dinlenmek istedi. O bilmemesine rağmen Arwen bir süreliğine orda kalıyordu ve tekrar karşılaştılar. Aragorn, geçen uzun yıllar boyunca büyük bir endam ve güce erişmişti ve bir Elf Beyi gibi görünüyordu. Arwen sonunda aşkına döndü ve Yazortası Arifesi’nde, Cerin Amroth tepesi üzerinde bağlılıklarına dair birbirlerine söz verdiler. Ve aşkının göstergesi olarak, Aragorn Arwen’e Barahir’in Yüzük’ünü verdi.

Her ne kadar Elrond buna çok üzülse de, Aragorn ve kızı arasındaki sözü duyduğunda sessiz kaldı. Bir yarı-elf olması ve erkek kardeşini 2. Çağda bir ölümlü olarak kaybetmesi, bu aşkın sadece büyük bir kederi doğuracağını bildiriyordu. Kızının bir insanla evlenmesini kabul etmedi, bu en büyüklerinden Aragorn olsa dahi, taki Gondor ve Arnor kralı oluncaya kadar. Kızının ölümsüzlüğünü bundan daha az birşey için feda etmesine izin vermek istemiyordu. Böylece Aragorn yabana döndü ve Dundedain tarafından kaybedilen krallığı tekrar ele geçirmek için daha fazla araştırmalar yaptı.

Birçok yıl dolaştı durdu, ta ki 3. çağın 3001 yılında Gandalf’ın gelip ondan Gollum’un aranıp yakalanmasında yardımını isteyene kadar. Av uzun ve görünüşte umutsuz olduğunu kanıtladı. 3. Çağ 3009 yılı gelmeden tekrar aradığı sırada, o zamanlar Anduin Vadisi ve Kuyutormanı arıyordu, bütün yollar onu Mordor sınırına götürdü. Sonunda 3. Çağın 3017 yılında onu Ölü Bataklıklar’da yakaladı ve Gandalf’ın onu sorguladığı Kuyutorman’daki Thranduil’ götürdü.

Daha sonra Aragorn, Yolgezer olarak bilindiği Eriador’un yabanında, bir kolcu olarak birçok yıl geçirdi. O sıra daha sağlamlaştı,ormanda yaşamasını bilen biri oldu. O günlerin en usta avcısı haline geldi ve düşmanlarının tuzaklarından kaçmakta daha da ustalaştı. Yüzlerce millik alanı ve buralarda yaşayan insanların hemen hepsini çok iyi biliyordu. Yüzük Savaşı’ndan bir yıl önce, zamanının çoğunu Shire sınırına gözcülük ederek geçirdi.

Gandalf’ın onu Frodo’nun seyahati hakkında bilgilendirdiği için, Gildor’un uyarısıyla Hobbitlerin Shire’dan ayrıldıklarını öğrendiğinde, onları Bree’de kendisine yetişene kadar bekledi. Onlara Kara Süvarilerin saldırılarından korunmalarında yardım etti ve sonra Bree ve Ayrıkvadi arasında uzanan uzun yol boyunca sahip olduğu tüm bilgi ve birikimi tüm zorluklara ve Kara Süvarilere karşı kullandı.

Fırtınatepesi’nde Karasüvarilerin saldırını geçiştirdi ve kadim iyileştirme tekniklerindeki engin bilgisini kullanarak, Athelas’ı buldu ve Frodo’nun yarası için kullandı. Sahip olduğu kolcu özellikleri, Fırtınatepesi ve Ayrıkvadi arasındaki zor yolculukta ne kadar önemli ve gerekli olduğunu bir kez daha kanıtladı.

Ayrıkvadi’de Elrond’un Divanı’na katıldı ve Yüzük Kardeşliği’nin bir üyesi seçildi. Ama kardeşliğin diğer üyeleri yolculuk için dinlenip, hazırlanırken O, Elrond’un Oğullarına katılarak, Tharbad’ın uzak Güneyindeki Greyflood Nehrindeki görevlerine öncülük etti. Döndüğünde, Elendil’in Kılıcı, Narsil’in kırılmış parçaları tekrar dövüldü ve Aragorn ona Batı’nın Ateşi anlamına gelen Anduril adını verdi.

Caradhras’ta, Kızılboynuz geçidinin kullanılması imkansızlığını kanıtladığında, Aragorn, daha önce bir kez oraya girdiğinden, Moria’nın kullanılmasına karşı çıktı. Ama Gandalf’ın liderliğine boyun eğdi. Büyücü Khazad-dûm Köprüsü’nden düştüğünde, Aragorn kardeşliğin lideri oldu, onları hemen Lothlorién’de güvenliğe götürmek istedi.

Lorién’den sonra Gandalf’ın amacının ne olduğunu bilmediklerinden, Aragorn grubu botlarla Parth Galen çayırlarına, Amon Hen, Görme tepesinin altına getirdi. Görme tahtında grubun geleceğini düşünüp taşındığı sırada, bir ork kuvveti onlara saldırdı. Frodo ve Sam kaçtılar ama Merry ve Pippin esir alındı. Ve ne yazık ki Boromir öldürüldü. Aragorn Gondorlu Adamı kurtarmak için geç kalmıştı ve bu yüzden Amon Hen’e tırmanmasından çok büyük bir pişmanlık duydu.

Boromir’in bedenini Anduin’in sularına bıraktıktan sonra, yakalanmış Hobbitleri kurtarmak için Rohan Otlaklarında bir kovalamacaya başladı. Üç avcı günlerce yarıştı ama Isengard’a doğru koşan orklara yetişemediler. Onun yerine Eomer’le karşılaştılar ve sonunda Gandalf Ak Süvari olarak geri döndü. Büyücü onlara Hobbitlerin Ağaçsakal’la birlikte güvenlikte olduklarını söyledi ve kendisiyle birlikte Edoras’a gelmelerini istedi.

Aragorn Helm’s Deep savaşında, surlarda tek başına düşman ordusuyla karşı karşıya gelerek ve bir çok ork öldürerek çok cesur bir savaşçı olduğu kanıtladı. Palantirin geriye alınmasından sonra Hornburg Kulesine geri döndü ve taşın gerçek kullanıcısı olarak onu kendi isteği doğrultusunda kullandı ve kendini Sauron’a gösterdi. Ayrıca Aragorn Palantiri Gondor’un Güney Sahillerine yaklaşmakta olan Korsanların filosunu görmek için kullandı. Bu, onun görevi olan Ölülerin Yolu’ndaki seyahatine ikna etti.

Korkusuzca Yol’da ilerledi ve Erech Taşı’nda Sözlerinden Dönen Ölüleri çağırdı.Hayalet Ordu onu Pelargir’e kadar izledi, en sonunda onu geçerek Umbar’ın gemilerini darmadağın ettiler. Aragorn ve limanın insanları gemilere bindiler ve rüzgarın ani değişikliğiyle Anduin’in sularında hızlı bir şekilde Gondor’a doğru yol aldılar.

Aragorn savaşın gidişatını değiştirerek ve çayırların ortasında Eomér’le karşılaşarak, Pelennor Çayırları Savaşının son bölümüne gelmiş oldu. Vekilharç kendisini çağırana kadar Minas Tirith’e kral olarak girmek istemediği için, oraya kolcu şeklinde giyinerek ilerledi. Bir kere hızlı bir şekilde, Faramir, Eowyn ve Merry’nin hayatlarını kurtardığı Şifa Evlerine gitmek için girdi.

Mordor’un Kara Kapısı’nın önünde Aragorn, Sauron’un Ağzı ile tartıştı ve büyücüyü kısa bir azim savaşıyla yendi. Sauron’un Ağzı’nın geriye çekilmesi ve Sauron’un Ordularının Marannon’da dışarı çıkmasıyla, Aragorn ordularını emri altına aldı ve Kartalların yardımı ve tabii ki Yüzük’ün yok edilmesiyle savaş kazanıldı

Sonunda herşey geçmiş, Sauron yok edilmiş ve Kral dönmüştü. Aragorn ve galip gelen ordu Minas Tirith’e döndü ve orada ona Kral Elessar olarak Gandalf tarafından taç giydirildi. Elfçe’de Yolgezer anlamına gelen Telcontar’ı kendisine soyisim olarak aldı. Ardından Arwen ve Elrond geldiler. Elrond ona söz verdiğini yaptı ve Yazortası Arifesi’nde 3. Çağın 3019 yılında Aragorn ile Arwen evlendiler.

Elessar olarak Gondor ve Arnor’un Yeniden Birleşmiş Krallığı’nı uzun süre idare etti. Ve Arwen ona bir erkek çocuk, Eldarion ve bir çok kız çocuğu verdi. Ama sonunda, normal insanlardan üç kere daha fazla yaşamıştı, O da yoruldu ve zamanının geldiğini anladı. 4. Çağın 120. yılının 1 Mart’ında, Kralların Evi’nde kendisi için hazırlanmış taş yatağa kendi isteğiyle yattı. Burada Eldarion’a veda etti ve tacı ile Asasını ona verdi. Ve burada, Arwen’e son kez elveda dedi ve bir daha asla uyanmayacağı son derin uykusuna daldı.

Aragorn’a birçok isim verildi, Arwen tarafından Elftaşı, Bree insanları tarafından Yolgezer, Minas Tirith şifacıları tarafından İyileştirici, Bilbo tarafından Dunadan, Bill Eyrelti tarafındanUzunbacak, Eomer tarafından Kanatayak gibi…

Murat “Durin” Sönmez

Arda’da Elfler bu ırkı Valar ve Maiar olarak ikiye ayırır. Valar olarak kabul edilen Ainur’un arasında aşağıdakiler sayılabilir: Rüzgarların Kralı Manwë; Yıldızların Kraliçesi Varda; Suların Efendisi Ulmo; Ağlayan Nienna; Demirci Aulë; Meyva Veren Yavanna; Ormanların Efendisi Oromë; Genç Vána; Ölülerin Bekçisi Mandos; Dokumacı Vairë; Rüyaların Efendisi Lórien; İyileştirici Estë; Güreşçi Tulkas; Danscı Nessa; ve daha sonra Karanlık Düşman Morgoth olarak adlandırılacak olan Melkor.

Pek çok Ainur, Maiar arasında sayılmakla birlikte, İnsanların tarihçelerinde bunların pek azının adı geçer: Manwë’nin Sözcüsü Eönwë; Varda’nın Nedimesi Ilmarë; Dalgaların Ossë’si; Durgun Denizlerin Uinen’i; Sindar Kraliçesi Melian; Güneş Arien; Ay Tilion; Büyücü Sauron; Balrogların Efendisi Gothmog; ve Olórin (Gandalf), Aiwendil (Radagast), Curunír (Saruman), Alatar ve Pallandro – ya da Büyücüler. Orta Dünya tarihçelerinde adı geçen ve Maiar olabilecek başka karakterler de vardır: Vampir Thuringwethil; Örümcek Ungoliant; Kurtadam Dragluin; Irmağın Kızı Goldberry.

Dünyanın Sonunda Valar ve Maiar Sonsuz Odalardaki ırkdaşlarına katılacaklar ve geriye dönenlerin arasında Arda’da ilk olarak ortaya çıkan Eruhíni yani Ilúvatar’ın Çocukları da bulunacaktır.

Murat “Durin” Sönmez

Turgon izin vermeye gönüllü değildi, çünkü bu ayrılışın hem kendisi hem de kardeşi Aredhel için kötülük getireceğini düşünüyordu. Ama sonunda Aredhel’in ısrarlarına dayanamadı ve sadece Fingon’u araması şartıyla onun üç soyluyla beraber ayrılmasına izin verdi. Fakat Aredhel Brithiach Sığlığı’na vardıklarında beraberindeki soyluları geri yolladı ve asıl amacının Fingon’u değil Fëanor oğullarını bulmak olduğunu söyledi.

Doriath’a giriş izni aradı ama Kral Thingol’ün Fëanor halkıyla dost olanların Melian Kuşağı’nı geçmesini istememesi yüzünden giremedi. Sınır muhafızları ona Himring Tepesi’ne ulaşmasını öğütlediler, çünkü Curufin ve Celegorm orada yaşıyordu. Aredhel bütün Finwe çocukları gibi cesur ve yürekliydi, Himlad ve Doriath arasındaki tehlikeli topraklarda eşlikçilerinden ayrı düştü. Ungoliath’ın korkunç yaratıklarının yaşadığı bu toprakları cesurca tek başına geçerek Himlad’a ulaştı. Ama Celegorm ve Curufin orada değildi.

Celegorm’un halkı onu hoş tutmasına rağmen Aredhel Celegorm’un uzun süre geri dönmemesi yüzünden yeniden huzursuzluştı ve tek başına uzaklara at sürmeye başladı. Aredhel Himlad’ın güneyinde Nan Emloth’un ağaçları arasında Karanlık Elf olarak bilinen Eöl tarafından tuzağa düşürüldü. Eöl Melian’ı çok eski çağlarda geçmesinden beri hiç ışık yüzü görmemiş Nan Emloth’ta yaşayan ve cücelerden demircilik zanaatını öğrenmiş bir elfti. Teleri soyundan geliyordu,fakat demircilik yaptığı için aşağılanıyordu. Aredhel’e büyüler yaparak kendine bağladı.Aredhel ona Maeglin adında bir oğlan doğurdu.

Maeglin ve Aredhel uygun bir fırsatta esaret altında tutuldukları Nan Elmoth’tan kaçtılar ve Gondolin’e doğru yola çıktılar.Fakat Eöl onları takip etti ve Gondolin’in gizli yolunu buldu. Aredhel ve oğlu Maeglin Turgon’un huzurunda oldukları sırada taht salonuna girdi. Buraya kadar Aredhel’in eşi olduğunu söyleyerek engellenmeden gelmişti. Kendisine orada kalma şansı verildi ama o oğlunun ve eşinin ihanetini kabullenemediği için Maeglin’i öldürmeye çalıştı. Aredhel oğlunu korumaya çalışırken öldü.

Eöl idam edilirken Maeglin’i lanetledi ve Gondolin’de umudun başşehri sayılan bu yerde kötülüğün ilk tohumları ekildi.

Deniz Olcay – Xanetia